SKŁON KONTYNENTALNY

Przed­stawia on mapę Oceanu Spokojnego i przyle­głych kontynentów sporządzoną w roku 1969 przez Bruce C. Heezena i Marie Tharp z Ob­serwatorium Geologicznego Lamont-Doherty w Stanach Zjednoczonych. Na mapie tej podział na kontynenty i oceany jest zachowany. Gra­nicą rozdzielającą nie jest jednak linia brzegowa, ale granica tzw. szelfu kontynen­talnego. Zwróćmy uwagę na wybrzeża Australii. W miarę oddalania się od brzegu głębokość oceanu zwiększa się, początkowo bardzo powoli. Nachylenie dna jest rzędu 0,1 stopnia, co znaczy, że oddalając się o 1 km od brzegu stwierdzimy, że głębokość wzrośnie średnio o 1,7 m. Tak minimalne obniżanie się dna utrzymuje się do głębokości 100—500 m (najczęściej 130 m). Tu szelf kończy się, dno spada teraz gwałtownie w dół z nachyleniem 5°—15°, czyli głębokość wzrasta o około 100 m na kilometr. Jest to tzw. skłon konty­nentalny.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej, mam na imię Dawid i witam Cię na moim blogu. Wpisy, które będę tu dodawał, bezpośrednio będą odnosiły się do tematu mieszkań. Serdecznie zapraszam Cię do lektury 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)