WOKÓŁ ŚRODKA CIĘŻKOŚCI

W przypadku większych ciał, które – gdyby się uniosły jak balony – zbyt szybko by opadły na ziemię, przyroda obrała inną drogę. Aby obiekt rozprzestrzeniany przez wiatr był możliwie jak najlżejszy, przyroda oszczę­dza na materiale. Cienkie błonki, napięte na delikatnych, filigranowych żyłkach usztywniających, są już same z siebie bardzo skuteczne, ale efekt ich działania da się zwiększyć dzięki pewnemu trikowi. Polega on na tym, że roślinne „modele wiropłatów” potrafią przeciwstawić wiatrowi powierz­chnię, której w ogóle nie ma. Przedstawiony na rycinie 43 skrzydlak klo­nu zwyczajnego (Acer platanoideś) ma powierzchnię z górą 2 cirf. W sta­nie wysuszonym waży przy tym tylko jedną ósmą grama. Ten korzystny stosunek powierzchni do ciężaru zawdzięcza sztywnemu skrzydełku. Kiedy skrzydlak opada z drzewa, zaczyna szybko wirować wskutek tar­cia powietrza spowodowanego ekscentryczną budową. Skrzydełko obra­ca się przy tym wokół własnego środka ciężkości, leżącego w orzeszku na jego końcu. Śrubowy tor lotu skrzydlaka został utrwalony.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Hej, mam na imię Dawid i witam Cię na moim blogu. Wpisy, które będę tu dodawał, bezpośrednio będą odnosiły się do tematu mieszkań. Serdecznie zapraszam Cię do lektury 🙂
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)